ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

dykryminacja w pracy kobbieciarniaPłeć, wiek, narodowość, religia, orientacja seksualna – to tylko wybrane przyczyny dyskryminacji, z którymi możemy się spotkać na co dzień. To, co wydaje się być oczywiste w teorii, okazuje się być ogromnym wyzwaniem w praktyce.

W przestrzeni publicznej podejmowanych jest coraz więcej działań mających na celu zwiększenie świadomości pracowników w kwestii dyskryminacji w pracy. Jak się jednak okazuje, wiedza ta pozostaje równie ważna z punktu widzenia pracodawcy lub osób odpowiedzialnych za zarządzanie w firmie. Jak zweryfikować czy faktycznie w naszej organizacji istnieje ten problem i jak z nim walczyć? Kto jest najbardziej narażony na dyskryminację?

Dyskryminacja kobiet może przybrać różne formy – do najczęstszych przypadków należy kierowanie się płcią przy wyborze kandydata na dane stanowisko, stąd odmowy zatrudniania kobiet ze względu na możliwość zajścia w ciążę lub korzystania przez nie z uprawnień rodzicielskich. O nierównym traktowaniu możemy również mówić w sytuacji, kiedy kobiecie proponuje się niższe wynagrodzenie niż np. mężczyźnie, który wykonuje pracę na tym samym stanowisku, posiada takie samo wykształcenie, staż pracy i zakres obowiązków.

Innym poważnym problemem jest ostracyzm. Ostracyzm społeczny w miejscu pracy to jedna z najtrudniejszych sytuacji jaka może dotknąć pracownika. Ani brak wyzwań, ani zbyt niska pensja, czy nadmiar obowiązków nie stanowią takiego obciążenia jak odrzucenie ze strony przełożonych czy współpracowników. Nie ma oczywiście zasady, że wszyscy muszą wzajemnie się lubić, jednak brak sympatii, a ostracyzm to dwa zupełnie różne zjawiska.

Karmieni od paru dobrych lat sloganami typu, „stwórz pracę swojego życia”, „rób to, co kochasz, najlepiej, jak potrafisz, a pieniądze pojawią się same„, wreszcie uwierzyliśmy, że praca ma być pasją, a nie jedynie przykrym obowiązkiem. Niestety czasami ten scenariusz jest zgoła odmienny. Każdy człowiek ma w sobie dużą potrzebę przynależności i współpracy. Wykluczenie powoduje załamanie poczucia własnej wartości. Niewiele jednostek jest w stanie wyjść z ostracyzmu bez szkody dla psychiki. Badania wskazały, że najczęstszą i najskuteczniejszą obroną jest ucieczka, czyli zmiana pracy.

Jak temu przeciwdziałać?

Uważam, że powinniśmy zacząć od edukacji. Edukacja antydyskryminacyjna musi być zorientowana na rozwijanie fachowej wiedzy w zakresie przeciwdziałania dyskryminacji, budowanie praktycznych umiejętności oraz kształtowanie równościowych postaw. A ponieważ nie uczymy się tego w szkole czy na uczelni, potrzeba podnoszenia kompetencji antydyskryminacyjnych jest wciąż aktualna, co więcej, dotyczy także osób i instytucji zajmujących się pomaganiem, wspieraniem, aktywizowaniem osób i grup doświadczających dyskryminacji czy wykluczenia.

Pamiętajmy, że musimy reagować mocno na dyskryminację czy wykluczenie, pomagajmy słabszym bo przecież nigdy nie wiemy czy sami nie znajdziemy się w podobnej sytuacji.

Pozdrawiam,

Magdalena Sapińska

polityk, wykładowca, businesswoman

- A word from our sposor -

Dyskryminacja i ostracyzm – realne problemy współczesnych organizacji